40 euro voor twee foto's

Zondag rustdag is het eigenlijk maar omdat wij iedere vakantiedag rustdag hebben geldt dat niet voor ons vandaag.
Mooie autorit gemaakt met als eerste stop een 'restaurant champetre' (op den buiten).
We zijn er de vorige keer ook geweest en dat beviel goed. Het vlees wordt er gebakken op een immens houtvuur, door de opa van dit familierestaurant (denk ik, hij is in ieder geval de baas).
Ik vroeg hem of ik een foto mocht maken van hem '20 euro' zei hij lachend. Toen bedacht ik me dat ik er van de andere kant ook een wilde maken zodat je de grote houtblokken goed kon zien.
                                                                                  '40 euro' riep hij  en               
                                                                                  iedereen  die er stond moest lachen.


We reden via een toeristische route terug richting Balesta. Vanuit de Pyreneeen lopen ontelbare kleine riviertjes richting het noorden. 1 ervan, de Save is door de eeuwen heen zodanig uitgesleten in de rotsen dat er een kloof ontstaan is, een 'gorge'.
Het was een prachtige gezicht, de natuur maakt er dan echt iets heel moois van.

nog steeds in Balesta

27 juli

En zo zag het er deze avond uit. We hadden een barbeque maar omdat we onder het afdak zaten ging heel het feest toch door.

Eerder deze dag maakten Frits en ik een fietstocht in de omgeving. Het was niet al te heuvelachtig maar de hellingen waren zodanig lang dat het toch een zware onderneming was, naar beneden natuurlijk wel JOEHAAA. We gingen de zuidelijke richting uit in de hoop wat meer van de Pyreneeen te zien. Helaas was het een beetje bewolkt en heiig en je moet wel erg goed kijken op de foto om ze te zien maar.....ze zijn er.

We kwamen langs het gehuchtje Boudrac en rustten even in een parkje.
Er stond, zoals in werkelijk alle Franse dorpjes, een gedenkteken voor de gevallenen in de Eerste Wereldoorlog. Ontroerend om te zien hoeveel  jonge mannen, 12!!! (en ze waren nog genummerd ook), hier gevallen zijn. Het dorpje heeft op dit moment  ongeveer 107 inwoners, laat dat toen het dubbele geweest zijn, dan waren er toch een hoop families met veel verdriet.

Gisteren, de 28ste, was het nog steeds bewolkt. 's Morgens miezerde het wat en deze dag geen fietstocht, te gevaarlijk bergaf met natte wegen dacht ik zo en we maakten een wandeling over de berghelling achter het huis.
Sue en Simon's  huis heet Couscouillats een we kwamen via een informatiebord te weten dat een couscouille de schelp is van de coquille St Jacques en dat hier achter het pad vroeger ook naar Santiago de Compostella leidde, een van de vele wegen! (niet naar Rome:-))

Richard en Jenny zijn vandaag naar huis gegaan.

Hondenoppas

26 juli

Behalve mensenvrienden zijn er hier ook twee dierenvriendjes, Elly, de hond van Sue en Simon en Dickens, de hond van Jenny en Richard.
Vandaag stond op het programma: een bezoek aan de Pyreneeen en wel naar de Pic du Midi. Het was ver rijden en weer zo'n hete dag en Sue zou achterblijven op de parkeerplaats bij de Pic du Midi met de honden.
Dat vonden Frits en ik niet zo een goed idee. Wij boden aan achter te blijven en op de honden te passen. Zo hadden wij een heerlijk rustig dagje en voor Sue en Simon was het heel lang geleden dat ze zonder hond op stap konden.

Dickens

Elly

Later op de middag begon het er dreigend uit te zien, het begon te waaien en we zagen hele donkere wolken boven de Pyrenneeen. Een paar regendruppels en 2 donderslagen later klaarde het weer op. Huh, it was not the end of the world!



Plezier met vrienden

25 juli

We zijn hier niet alleen met Sue en Simon. Richard en Jenny, ook uit Condat en ook hun huis verhuurd op dit moment, zijn er ook.
's Morgens gingen de dames Sue, Jenny en ik naar de markt in Lannemezan. Het is zo gloeiende gloeiende warm dat we 's middags niets deden. Eind van de middag gingen we barbequeen en er stond ook een wandeling gepland om half negen 's avonds. Hier in het dorpje Balesta is een groepje dat iedere woensdagavond gaat wandelen. Het is steeds iemand anders die de route verzint. Een goed idee, zo hou je de dorpsgemeenschap actief. Sue en Simon waren afgelopen weekend bij een dorpsmaaltijd en daar werden ze uitgenodigd. De wandeling was niet te lang, ongeveer 5 kilometer.
Daarna zaten we nog lang met zijn zessen op het terras buiten te praten.



Richard, Sue, Jenny en Frits aan tafel



Simon, the barefoot Jamy Oliver chef



Sue (en Frits)




de avondwandeling



naar Balesta

24 juli

Dit plekje zullen we vast nog eens bezoeken want het was er erg prettig.

 Via Mauvezin (mwah), Gimont (helemaal niets), en Simorre (prachtig dorpje), Langs Boulogne sur Gesse naar Balesta.

Weer was het een erg hete dag. We parkeerden onder de grote carport bij Sue en Simon. Daar was het relatief koel.
Waren net van plan om aktie te ondernemen betreffende onze huurders. Ze kregen de wasmachine niet open en ook bleek de oven niet te werken. Dan is het toch even puzzelen van hoe zouden we dat kunnen oplossen. Vorige week was alles in orde. Ik weet niet of ze zo onhandig zijn maar er kwam gelukkig een verlossend smsje dat alles werkte zoals het hoort.

Auvillar, een mooi Frans dorpje

23 juli

We ontbeten in het zonnetje, onder een stralend blauwe hemel.

Het beloofde een warme dag te worden en we waren al snel ingepakt en vertrokken.

Eerst stop was het dorp Auvillar, hoog gelegen boven de rivier de Garonne en volgens de toeristische info één van de mooiste dorpjes van Frankrijk. Nou dat was niet overdreven, het was prachtig. Schitterend uitzicht over de rivier,

een mooie dorpskern, schilderachtige straatjes en veel mooie gevels.

We bezochten de kerk St Pierre en zeiden even gedag tegen Jacobus, het was tenslotte een pelgrimsplaats op de weg naar Santiago de Compostella.

Na de middag werd het erg warm en we besloten een schaduwrijk plekje te zoeken. We reden weer een karrenspoor in en ja hoor, een prachtig plekje. We installeerden ons en ik ging een aquarel maken van het uitzicht. Hier kregen we wel bezoek van de boer maar hij was heel vriendelijk en we mochten best blijven staan. ’s Nachts hoorden we weer helemaal geen geluid en er waren weer heel veel sterren, nog steeds geen maan!

Fietsen langs het Canal

22 juli

Gisteren, zaterdag, was een dag om snel te vergeten. Wassen, strijken, poetsen en daarna kwamen de nieuwe huurders.

Vanmorgen om een uur of 10 vertrokken we uit Fumel.

We reden op het gemakje zuidwaarts. Ons doel was al bekend: een piepklein gehuchtje tussen het Canal lateral de la Garonne en de Garonne in, St Nicolas de la Balerme genaamd. Daar gingen we een fietstocht maken langs het kanaal. Vorig jaar waren we richting Agen gegaan en deze keer gingen we oostwaarts richting Valence d’Agen.

Canal lateral de la Garonne,
Pont Canal de la Barguelonne

We passeerden de koeltorens van de kerncentrale van Golfech. Van dichtbij zijn het enorme gevaarten. Als het helder weer is en geen wind kan je de rookpluimen tot in Fumel zien.

We genoten van de  tocht, het was prachtig weer met een verkoelend briesje.

Bij aankomst in Valence zagen we aan de linkerkant een mooie gevel van een groot gebouw. Dat wilden we wel eens van dichtbij bekijken en het bleek een openbaar slachthuis te zijn uit , als jaartal stond er 1882 op. Het was prachtig gerestaureerd en wordt nu gebruikt als feestzaal, ontvangsthal en rustplaats voor passerende fietsers, wandelaars en wat er maar langs komt.

Valence d’Agen zelf was ook zeer de moeite waard.

We zagen een prachtige oude wasplaats, brede straten en boulevards. In totaal fietsten we deze dag 32 kilometer.

Ons camperplekje was hetzelfde als vorig jaar, via een karrenspoor kwamen we aan de oever van de Garonne, naast een zonnebloemenveld. Niemand kon ons zien en er kwam geen boer langs.

Cagador

20 juli

Deze morgen werden we niet eens wakker van de hanen, we beginnen er duidelijk al aan te wennen.

Het was een winderige dag en ’s morgens zelfs een beetje frisjes. We maakten eerst een fietstocht. Het doel was het kleine gehuchtje Lacaussade. We kwamen er deze tocht achter waarom dit dorpje een kerk heeft in zo’n ongebruikelijke, spierwitte kleur. We reden namelijk langs een ‘carrière’ waar deze steensoort gekapt werd uit de rotsen en waarmee weer eens bewezen werd dat voor bouwwerken de plaatselijke steensoort wordt (werd) gebruikt.

Vandaag leerden we ook een nieuw occitaans woord, n.l. cagador. Dit betekent toilet en werd door mij creatief vertaald met ‘kakkedeur’.

Het kamperen op een boerderij geeft mij ook de gelegenheid te proberen wat aquarellen van kippen te maken, waarbij ik geconstateerd heb dat het bijzonder zotte beesten zijn.

Eind van de middag vertrokken we naar huis, we installeerden  ons naast het hek bij de camping en werden enthousiast onthaald door Joris.

Op de boerderij

19 juli

Ja, en dan zal je het weten dat je op een boerderijcamping staat! Om half 6 ’s morgens kraaide de haan, niet 1, maar 2 stuks riepen tegen elkaar op. Na 50 kukels raakte ik de tel kwijt, ze hielden er ook vrij snel mee op.

Verder is het wel handig, zo’n weitje met kleinvee als buren, een stukje oud brood: hop over de draad  en dan even kijken wie er het snelst is. De overige  campingburen (mensen) zijn heel rustig. Ze vertrekken ’s morgens vòòr negen uur en ’s avonds komen ze weer terug. Het is een groep van een man en vrouw of 6, verdeeld over 3 staanplaatsen. Ze volgen een zangstage in Monflanquin. We hebben overdag de camping voor ons alleen.



en nog wel met een eigen overdekt terrasje





onze buren





Het was niet zo heftig heet als gisteren en we maakten ’s middags een fietstochtje. We reden langs een dorpje in de buurt met een kerkje met een mooie ingang. Helaas had de tand des tijds erg zijn werk gedaan maar daar hadden ze iets op gevonden, ze hadden er een overdekt terras voor gebouwd zodat dit karakteristieke kerkje met zijn ‘clocher mur’ bewaard kan blijven.

Parasolletje

18 juli

Nog vroeger met de fiets op pad vandaag want de weerman voorspelde 33 graden.

We hielden het kort, 11 kilometer, om een broodje en vlees voor de barbecue in Libos.

Vòòr 11 uur waren we weer terug op ons schaduwrijke plekje. Je kon de atmosfeer boven de gemaaide grasakker al zien trillen. Gisteravond was de boer al even bezig geweest het gras te keren en daar ging hij vandaag mee verder. Dat gaf enorme stofwolken en toen hij echt dichtbij kwam deden we de camper dicht. De boer had wel een heel inventieve manier gevonden om schaduw te hebben op zijn tractor zonder dak.

Hij stopte nog even voor een praatje. De bosrand waar we stonden was zijn eigendom maar hij vond het prima, ‘ goed plekje gekozen’ zei hij.

Eind van de middag pakten we ons boeltje bij elkaar en vertrokken we naar de ‘camping à la ferme’ waar we eerder deze week al een kijkje genomen hadden, een paar kilometer buiten St Aubin.

De boerderij heeft 6 kampeerplaatsen die ieder 300 vierkante meter groot zijn. Wij staan op de buitenste plaats en zo vrij als een vogeltje, en nu maar eerst eens  douchen!

ontmoeting met een hond

17 juli

We hadden nu een fietstocht in zuidelijke richting gehad en één in oostelijke richting. Deze dag besloten we naar het noorden te gaan, einddoel Montagnac sur Lède. Zoals Monsegur was ook dit plaatsje bovenop een heuveltop.

even rusten op het hoogste punt

Het werd een warme dag en we waren blij dat we vroeg vertrokken waren. We hadden weer lege drinkflessen mee en wilden deze vullen bij een begraafplaats. Daarvan is ons ooit eens gezegd dat er altijd drinkwater is. We proeven altijd eerst want het is ons wel eens overkomen dat de chloorlucht die ervan af kwam niet onderdeed voor het Sasse zwembad. De eerste twee kerkhoven waren echter waterloos, we zagen  bij sommige graven 5-litercontainers staan voor de plantjes. In Montagnac sur Lède hadden we geluk, water op het kerkhof, maar wel de pech dat er wel een bordje wees naar een bakker maar dat deze zijn activiteiten zo te zien al lang geleden gestopt had.

Ook hadden we deze dag weer een ontmoeting, nu met een grote hond die pontificaal midden op de weg stond. Nou heb ik het nooit zo op loslopende honden maar op het moment dat ik een foto maakte van deze wegversperring draaide hij zich om er sjokte naar huis.

 Het landschap was anders dan gisteren. In plaats van de pruimenboomgaarden waren het nu maïs- en graanvelden.

De middag waren we lui, het werd die dag 30 graden!

Ontmoeting met een pelgrim

16 juli

En dit is dan ons uitzicht op een zonnige maandagmorgen.

Een strakblauwe lucht bleef ons deze hele dag vergezellen. Ons fietsdoel van vandaag was: St Aubin. Daar wisten we van dat er een kleine kruidenierswinkel was en misschien konden we er een broodje scoren. Ook wilden we eens een bezoekje brengen aan de ‘camping à la ferme’ die in ons boekje staat, een optie voor een volgende standplaats. St Aubin is zo’n beetje het middelpunt van de pruimenteelt hier in de buurt. We reden dus langs vele pruimenboomgaarden. Het viel ons op dat overal irrigatiesystemen waren aangelegd en overal werd water gesproeid. Het is nu de tijd dat de pruimen mooi dik gaan worden. De oogst zal ergens volgende maand zijn.

De weggetjes ernaar toe gingen heuvel af (JOEHAA) en heuvel op (ZUCHT KREUN HIJG). We bezochten de camping en die beviel ons wel en daarna het winkeltje voor een lekker broodje.

Op de terugweg vulden we de drinkflessen op een begraafplaats en we konden al meteen iemand blij maken met wat lekker fris water. Heuvelopwaarts zagen we namelijk in de verte twee gestaltes opdoemen. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat het een man en een ezeltje was. Het was een jonge knul. Ik vroeg hem of dit zijn vakantie was en hij vertelde dat het meer dan een vakantie was, hij was op reis, ging nu naar Monflanquin en daarna door naar Bergerac.

Onze fietstocht was niet zo ver als de reis van deze jongeman, deze dag ongeveer 20 kilometer, maar heuvel op heuvel af is dat een aardig tochtje. De rest van de dag brachten we op ons heerlijk rustige plekje door en we konden weer genieten van de ondergaande zon achter de zonnebloemen.

wild kamperen

15 juli, dag 2 campertoertocht,

De nacht had Joris zich voorbeeldig gedragen. Niet teveel gekrab aan de deur . Hij had gisteren meteen al  een ‘hulletje gemaakt waar hij zich de hele  middag (en een deel van de nacht) had geïnstalleerd. Hij en zijn  maatje Betsie zwaaiden ons uit, deze dag vertrokken we dus echt. Ons idee was richting Monflanquin te gaan, we rijden vaak door het landschap op weg naar Bergerac maar het leek ons de moeite waard er wat te fietsen. Het was ons plan om de camper  in het dorpje Vauris te parkeren en dan met de fiets te gaan toeren om een mooi camperplekje te vinden. Het gehuchtje waar we dachten naast het kerkje te kunnen staan was echter zo piepklein dat er zelfs geen parkeerplaatsje voor de kerk was. Het weer zag er ook niet zo fameus uit, dreigende wolken en af en toe een drupje, maar ook stukjes blauwe lucht, heel veranderlijk dus. We reden op ons gemakje door het landschap, prachtige vergezichten en lange valleien, mooi was het hier.

We vonden een prima plaatsje in een bosrand, mooi uitzicht en met het oog op de warme dagen die verwacht werden, wat bomen. 

We maakten vanaf dit punt meteen een fietstochtje en pakten het maar direct serieus aan, naar Monsegur, helling 16%. We hielden het droog deze keer maar later in de middag was er wel heel veel wind, zodanig zelfs dat we ons binnen in de camper verscholen en heerlijk gingen lezen.

Eind van de dag ging de wind liggen en aten we in de laatste zonnestralen buiten. We vroegen ons af of de zonnebloemen, die we in de verte zagen staan, meedraaiden met de zon en Frits ging met de fiets op nader onderzoek uit. “Nee, ze blijven naar ons kijken” was het antwoord.

De nacht was heel stil en heel donker, een prachtig verlichte sterrenhemel en de Grote Beer vlak boven ons (die niet brulde)J.

Frits komt terug van het zonnebloemenveld

campertoertocht 2012 dag 1

Sinds 13.00 u hebben we vakantie! De laatste weken is er hard gewerkt om alle klusjes af te krijgen en het huis en tuin in orde te maken voor 3 weken andere bewoners.

Ver zijn we nog niet gekomen vandaag. We staan ongeveer 75 meter van ons huis af net aan onze kant van het hek. Dat lijkt heel gek maar dat zijn we zo gewend. We hebben nu nog ADSL en zo komt het dat ik nog een stukje kan maken.

Het eerste probleem diende zich al snel aan. Het water in de camper wordt met een voetpompje opgepompt, maar wat Han ook pompte: geen water. Nou had Frits het electrische pompje, wat toch niet werkte, afgekoppeld en na enig zoekwerk vanmiddag kwam hij er achter dat het pompje er nu verkeerd om op zat. Probleem opgelost en... water.

We maakten een korte fietstocht om er een beetje in te komen. 4 kilometer stroomopwaarts is een sluisje gerenoveerd en  reden we even naar toe.t Had ik spijt dat ik mijn fototoestel niet mee had! Het is prachtig geworden en volledig in gebruik. Zo dicht bij en nog nooit gezien! We reden verder naar het kerkje van Aglan. Tot onze verbazing stond het open en we keken even binnen. Er was een koster alles aan het klaarzetten voor een mis en hij vertelde ons dat een parochiaan die nu in Amerika woont, geld geschonken had om het kerkje op te knappen. Er was zelfs verwarming in aangebracht. Het interieur was netjes in de verf gezet  wel het bekende allegaartje van stoelen naar weer geen foto's. Dit was dan de tweede verrassing van vandaag.
De derde verrassing was minder, we reden terug en zagen de bui al hangen! Zo'n beetje in Tour de France tempo naar de camper terug maar we werden net op het laatste stukje toch nog nat. Ja dat komt ervan als je een kerk binnengaat zei Frits, dan wordt je daarna vanzelf gezegend! :-)

middeleeuwse feesten in Fumel en Bonaguil

Tromgeroffel in de straten. De parade komt eraan. Oyez Oyez ! Fumel is terug in de tijd, een evenement dat dit jaar voor de 12e keer plaats vindt. Wij zijn erbij want we vinden het altijd leuk. Kijk maar eens op de foto naar die prachtige man in zijn lederen outfit. Sommigen maken er echt veel werk van. Zelfs schoenen worden gemaakt naar oude voorbeelden !

Op het kasteel Bonaguil, zo'n 10 kilometer hier vandaan, zijn ook dit weekend veel activiteiten.
Als je klikt op de link zie je een filmpje wat een goed beeld geeft van dit prachtige kasteel en wat er deze dagen zoal gebeurt.  


http://youtu.be/1hksS30d2vY

Kennismaken met mijn schildercollega's

Het is inmiddels juli. De vakantiemaanden zijn nu echt begonnen. Zelfs ik heb het vakantiegevoel. De ateliers in Libos en Condat zijn gesloten tot ongeveer half september. Dat geeft een hoop meer vrije tijd. In totaal ben ik 9 uur per week bezig op 1 van de ateliers en thuis heb ik ook nog wel eens wat werk voor te bereiden of af te maken. in Libos is het thema: Monsempron. Dat is een prachtig dorpje wat vlak tegen Libos aan ligt. Er staat een prachtige romaanse kerk met een klooster er tegenaan gebouwd. We zullen in oktober een tentoonstelling over dit onderwerp organiseren en dan kom ik er op terug met foto's.

Een kleine presentatie van mijn collega's in Libos:

Marc, is sinds een jaar of twee vanuit Parijs in onze buurt komen wonen. Hij heeft sinds hij vorig jaar bij ons in de groep is al veel bijgeleerd.

Madame Lagarde (Etiennette), was  vroeger onderwijzeres en is al langer met pensioen dan dat ze gewerkt heeft, zegt ze

Onze 'meester', Gerard Sauret, 88 jaar inmiddels, met Madame Soulier (Paulette)

Regianne en Bernard, zijn de kletskousen van de groep. Regianne heeft een heleboel tatoeages, ik zag er zelfs een op haar oorschelp. Bernard is heel gezellig.

Regine, beste vriendin van Francoise.

Françoise, een ster in het tekenen met oost-indische inkt

Jean, maakt prachtige beelden in houtsnijwerk maar heeft vreemd genoeg veel moeite met tweedimensionaal.

en ikzelf natuurlijk, de jongste van het stel.

Gilbert, onze sneltekenaar, is ook een verdienstelijk bariton en   enthousiast lid van Gap47, een sterrenwacht hier aan de overkant van de Lot.