Herfstvakantie

Op 20 oktober zijn Janneke, Hans en Noah de hond gearriveerd. Op 31 oktober zijn ze weer naar huis vertrokken. En wat een prachtig weer!!! We zijn verwend met veel zonnige dagen en soms zomerse temperaturen. Daar hebben we flink gebruik van gemaakt en hier volgt een samenvatting van onze gezamenlijke activiteiten:

Maandag 21 oktober: Wandeling rondom Sauveterre la Lemance

Sauveterre la Lemance is een oud dorpje op de rand van de Dordogne. Er is een museum van de Préhistorie. Dat geeft al aan dat hier al heel lang geleden mensen gewoond hebben. De grotten in de Dordogne (bijv. Lascaux) zijn bekend genoeg maar ook hier is veel materiaal uit de oudheid gevonden en mooi tentoongesteld. Daar gaat onze belangstelling vandaag niet naar uit. Het wordt een wandeldag.

Hier de route van vandaag (klik op de link):
http://cdt47.tourinsoft.com/UPLOAD/MEDIA_8f005946-726c-42dc-8f87-b0aa02c47e59.pdf

Een afwisselende wandeling door de bossen, verharde en onverharde paden, flink wat klim - en daalwerk af en toe en mooie vergezichten. Wij gaan op zoek naar walnoten. Niet 1 boom komen we tegen, wel veel tamme kastanjes. We zien al dat het een goed jaar is en later deze vakantie worden ze geraapt en verwerkt.

Het laatste stuk van de wandeling: via een oud voetpad omhoog naar de ruïne van het kasteel van Sauveterre la Lemance. Het bezoekersseizoen is voorbij en we kunnen er niet in. 
Hier een foto zoals het er vanuit de lucht uit ziet:

De naam van het kasteel is: Chateau des Rois Ducs. Het is gebouwd door Edward de Eerste in de 13 e eeuw. Dat was de tijd van de 100 jarige oorlog tussen Frankrijk en Engeland. 
Wil je hier meer over lezen kijk dan op de volgende link:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Honderdjarige_Oorlog

Op deze foto kan je niet zien hoe mooi de huizen zijn op het laatste stukje voor de toegangspoort. Het heet daar La Ville. Wij waren verrast door de prachtige bewaarde en opgeknapte huizen. Hieronder wat mooie foto's. 

Voila het eerste verslagje

wordt vervolgd

Verbouwing deel 4

En hier waren we aan het einde van deel 3 gebleven. De druiven hebben er niet onder geleden zoals jullie zien.

Nu is het oktober en nog steeds is het hier zomers. De vakantie is al lang voorbij maar de temperatuur blijft zijn best doen.

Perry en Denise zijn in september twee weken geweest en daarna was ikzelf een week in Nederland. Dus die maand zat nogal vol met activiteiten en was zo gepasseerd.

Na de zomerpauze zijn ook de werkzaamheden aan het huis weer opnieuw opgestart. Meteen na thuiskomst in augustus brengt Frits een bezoek aan de timmerman en die kan al snel een afspraak maken om de pilaren te plaatsen. Daarvoor eerst een fundering storten en een betonnen voet om de pilaren op te zetten.

Frits heeft een hele constructie bedacht om het geheel op zijn plaats te zetten. Twee buurmannen zijn gevraagd om te komen helpen. De pilaren zijn namelijk loodzwaar. Ik moet ‘s morgens al vroeg ergens naar toe en maak een foto van de bouwplaats voordat de timmerman komt, met de bedoeling een reportage te maken van het plaatsen van de pilaren maar….bij terugkomst staat het er al en is de timmerman al vertrokken!! Hij heeft meer met dit bijltje gehakt en had zelf een creatieve oplossing.

Nu begint een fikse klus voor Frits. Er worden balken gestoken in de gaten die al in de muur uitgespaard zijn. Als deze geplaatst zijn wordt het al een stevig geheel.

Op deze vier grote balken worden zeven dwars balkjes bevestigd en dan kan Frits er de golfplaten op leggen. Het is vlug gezegd in een verslagje maar ik kan niet bedenken hoeveel keer Frits de ladder en trap op en af gaat. De golfplaten zijn ook niet echt handig om mee te manoeuvreren.

Buurman David heeft nog golfplaten liggen en die kunnen we goed gebruiken, denken we. Alleen… de golfplaten zijn niet precies hetzelfde, de golven lopen anders, zodat ze niet onder elkaar passen. De oplossing voor dit probleem is als volgt: De pannen en golfplaten van het kleine schuurtje halen, deze gebruiken voor het nieuwe dak en de golfplaten van David op het schuurtje leggen, dan is het aansluitpunt alleen in de lengte en dat past wel. Pfff, dus weer een heel gesjouw!!

De pannen gaan vervolgens weer op het dak en op de nieuwe aanbouw. Een speciale uitdaging is nog het aansluitpunt aan de voorzijde tussen het dak van de garage en het nieuwe dak. Dat wordt door Frits mooi opgelost. Om het blanke houtwerk zo snel mogelijk tegen de weersinvloeden te beschermen wordt het buitenste gedeelte zo snel mogelijk in de olie gezet.

Nu genieten we al volop van deze uitbreiding, de eerste keer met Denise, Perry, Hélène en Michel. Op een vrij frisse maar zonnige dag hebben we een gezellige maaltijd, heerlijk uit de wind.

De volgende fase van de bouw, de opbouw en de aansluiting aan het kleine schuurtje, zodat het dak doorloopt en het één geheel wordt, bewaren we voor volgend jaar.

Op de laatste foto's zie je hoe het er nu vanaf de zijkant uitziet. Je ziet dan ook dat het niet alleen Frits is die klust: De raamkozijnen van de torenkamer zijn door mij in de verf gezet.

9 aug.: Op zoek naar een wijngaard

Tja, en dan is de laatste vakantiedag aangebroken. We hebben het er tijdens het ontbijt over dat in de Duras streek de wijnvelden heel erg verspreid liggen. Anders dan de Bergerac of de Cahors streek, waar je vanaf het bord “hier beginnen de wijnvelden van….” voor zover het oog reikt geen andere gewassen dan wijn ziet. We hebben een kaartje waar ze allemaal op staan en er moeten er een paar in Auriac sur Dropt zijn, een kilometer of 5 richting Duras. We besluiten om de week af te ronden nog een kleine fietstocht te maken. We peddelen naar Auriac, rijden er een stukje voorbij, maar geen wijngaard te zien!. Rechtsaf dan maar, de heuvels in. In de verte zien we een veld, zijn dat druiven? Nee, dichterbij gekomen blijkt het een uitgebloeid zonnebloemveld te zijn. Daar dan? Nee dat is een maisveld. Zo langzamerhand zijn we flink van onze route afgedwaald en al wat hoogtemeters gestegen. We geven het maar op en gaan via het dorpje Pardaillan weer terug. 

Hé, daar rechts nu toch echt een veld en links ook. Mooi hoor. We stoppen voor wat foto’s, zie vooral ook de grootste druif van de vakantie (Frits) 

 

en daarna…..2 kilometer dalen bijna zonder te moeten remmen, wauw ...dit is een fietssnelweg.

In de middag vertrekken we richting Fumel, na eerst een bezoek gebracht te hebben aan Miramont de Guyenne, geen spectaculair dorp maar wel iets bijzonders aan de kerk. Het dak van het schip van de kerk dreigde in te storten en is gedeeltelijk afgebroken. Er is een nieuwe voorgevel geplaatst (lelijk), wel mooi zijn de moderne ramen in de kerk, gemaakt door de Duitse kunstenaar Emil Wachter. 

de kerk in originele staat

het bovenste gedeelte is afgebroken

 

glas in lood met het prachtige 'Miramont' blauw

Thuis worden we opgewacht door onze poezenvriendjes Joris en Betsie en worden we door onze tijdelijke Normandische huisbewoners uitgenodigd op een aperitief op ons eigen terras.

8 aug.: Pigeonniers

De temperatuur komt ook vandaag niet boven de 25 graden uit. In de namiddag gaan we fietsen. Deze keer voert de rit naar Eymet en volgen we weer min of meer de loop van de rivier de Dropt, maar nu in oostelijke richting. 

Onderweg passeren we Sauvetat du Dropt. Een mooi verstild oud dorpje met een hele oude Romeinse brug. Deze telt in totaal 23 bogen . 

Vlakbij de brug ontdekken we ook een bijzondere pigeonnier, verwerkt in een middeleeuwse toegangspoort.

We rijden verder naar Eymet. Langs de weg zien we zowaar nog een mooie pigeonnier. Om hier een mooie foto van te kunnen maken moet ik stiekem een eindje over privéterrein lopen. Er is een opbouwzwembad naast geplaatst en het blauw van de zijwanden schreeuwt naast de mooie kleur van dit torentje. 

Het centrum van Eymet lijkt een kopie van Monflanquin. Het is ook een bastide en volgens de info de enige bastide die aan de rivier gebouwd is. Nog even een geheugenopfrissing over het woord “bastide”. Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Bastide is een Franse benaming voor een nieuw aangelegde en versterkte nederzetting. Typerend voor de bastide is een rechthoekig stratenpatroon naar Romeins voorbeeld rondom een centraal marktplein.
De bastide als bouwvorm werd ontwikkeld door de Tempeliers. In onontgonnen gebieden gingen deze nieuwe steden bouwen, waarna zij heerlijke rechten konden doen gelden. Zo verwierven zij veel land.
De late Middeleeuwen waren in het zuiden van Frankrijk een zeer onrustige tijd. Nadat de streek aan het begin van de 14e eeuw geteisterd wordt door de pest, raken grote delen van het platteland ontvolkt als overlevenden zich samentrekken in een kleiner aantal dorpen. Hierdoor wordt veel landbouwgrond aan het areaal onttrokken; hongersnood en economische terugval zijn het gevolg. Bovendien loopt door de Languedoc de continue scheidslijn tussen de Engelse en Franse bezittingen (Honderdjarige Oorlog), Veelvuldige plundering door beide kampen zijn het gevolg.
Om hun gebied voor verder economisch verval te behoeden en hun claim op het land te versterken, gaan veel adellijke heren daarom over tot de aanleg van bastiden. De bevolking wordt aangetrokken door gunstige belastingtarieven en marktprivileges. Desondanks groeien maar een bescheiden aantal bastiden uit tot economische succes. De meeste bleven al snel in hun groei steken. Juist hierdoor zijn nog wel veel van de oorspronkelijke bastiden gespaard gebleven. 

plan bastide (in dit geval Monpazier)

 centrum Eymet

 

7 aug.: Zuurkool met worst

Tijdens de nacht is het flink afgekoeld en voor het eerst hebben we het dekbed erop gelegd in plaats van alleen maar een laken. Ik weet niet of dat de reden is maar we zijn pas om 8.30 u. wakker.

Het is bewolkt, dus een mooie dag om eens wat foto's in het dorp te maken. Allemans du Dropt is een heel oud dorpje, het bestond reeds in de prehistorie. Allemans, inderdaad Allemands:  een Duitse roversbende  heeft het dorp ingenomen in de zesde eeuw en er de naam Allemans aan gegeven. De oudst bekende documenten van het dorp dateren van 817. Het ligt op een kruispunt van wegen , op de weg naar Duras, naar het zuiden toe Marmande, naar het oosten toe Villeneuve sur Lot . Deze strategische ligging gaf al lang geleden economische waarde.  Het dorp is bekend om zijn Romaanse kerk met middeleeuwse fresco's. Meer info hierover op de volgende site, met excuses voor de irritante reclame aan de linkerkant. De fresco's zijn prachtig afgebeeld. http://suite101.fr/article/peintures-murales-du-15eme--eglise-dallemans-du-dropt-guyenne-a16287

Het campingterrein ligt vlakbij de oude brug. De watermolen heeft nog dienst gedaan tot 1967. Er zijn veel  mooie oude huisjes en leuke details te zien.

's Middags ga ik een tijdje schilderen aan de oever van de Dropt maar ik wordt overvallen door een fikse regenbui. De avond zou er een maaltijd zijn in het dorp waar iedereen aan deel kan nemen. Wij gaan er kijken maar er is weinig beweging en we besluiten thuis te eten, vanwege de temperatuur die vandaag niet boven de 20 graden uit komt: zuurkool met worst!

6 aug.: Wijn op de fiets

Het is vandaag een bewolkte dag, er wordt onweer verwacht, maar niet voordat het avond wordt en we gaan deze dag een wat langere fietstocht maken. We gaan naar Duras.  De route volgt min of meer de rivier de Dropt, het is dus vlak. Aan het eind van Allemans du Dropt zien we een prachtige pigeonnier staan. Hé die ken ik, heb ik wel eens vanaf een ansichtkaart geschilderd. Ik zie ook nu weer dat de enige mogelijkheid om aquarellen over dit onderwerp te maken  via een foto is, hij staat op privéterrein en volgens de bordjes is het ook echt PRIVE.

Het is een tochtje van ongeveer 12 kilometer, inderdaad vlak, maar op het eind krijgen we het toch nog voor ons kiezen. Duras ligt hoog!, bijna 100 meter klimmen op een afstand van 800 meter!. Duras heeft een prachtig kasteel en mooie oude straatjes, wel toeristisch, vanwege de wijn en de beroemde schrijfster Marguerite Duras.

Hier kan je het kasteel bezoeken zonder entree te betalen.

http://www.paysdeduras.com/le-pays-de-duras-360.html

Een kort stukje informatie over Marguerite Duras:

Duras, Marguerite (Gia Dinh, Vietnam, 4 april 1914 - Parijs 3 maart 1996), Frans schrijfster en cineaste, eigenlijke naam Marguerite Donnadieu, studeerde aan de Sorbonne wiskunde, rechten en politieke wetenschappen, nam in de Tweede Wereldoorlog deel aan het verzet en werd na de oorlog journaliste. Na een moeizaam debuut in de letteren werd zij wereldberoemd met Hiroshima mon amour (1959), dat door Alain Resnais voor de film werd aangepast. Daarna volgden romans, verhalen, novellen en scenario's die de onrust van de moderne mens en het wanhopig pogen een brug te slaan tussen de in eenzaamheid levende figuren, tot onderwerp hebben. (bron: www. moderne literatuur.nl)

Wij gaan de cave cooperative zoeken. Die ligt nog een paar kilometer verder. Met 5 liter wijn achterop de fiets van Frits rijden we weer terug naar Allemans du Dropt. We genieten op de terugweg weer van het landschap. Het valt ons op dat bijna iedere boerderij een authentieke tabaksschuur heeft maar we zien geen tabaksvelden. Wel veel mais, zonnebloemen en ook hier nog veel pruimenboomgaarden. We moeten nog eens op zoek naar de wijnvelden van de Duras wijn, die hebben we ook nog bijna niet gezien.

De onweersbuien komen, na 21.30, dan zijn we klaar met (buiten) eten en gaan binnen een film kijken op de laptop.

5 aug.: Een camping met sleutel

We vertrekken deze maandag vroeg, temperatuurverwachting 34 graden. Dit wordt de 5e week van de hittegolf!

Via Miramont -de-Guyenne rijden we naar Allemans du Dropt. We hopen daar een plaatsje te kunnen bemachtigen op de camping. Help, de slagboom is dicht! De beheerder komt er al aangelopen.  Van de 7 plaatsen blijken er 2 bezet te zijn, 1 campertje op punt van vertrek en 1 plaatsje waar 2 tenten staan die later van familie van de beheerder blijken te zijn. We hebben dus weer alle ruimte. Het sanitair is heel netjes, maar ook afgesloten met  een hekwerk! Maar geen probleem, de beheerder zwaait met een sleutelbos, die is voor ons.  Alles blijkt op slot te zitten op last van de gemeente (het is een Camping Municipal). Op het terrein van de camping worden ook kano's verhuurd en de ervaring heeft geleerd dat men de kanoers maar beter geen gebruik kan laten maken van het sanitair. 

Het valt met de warmte nogal mee vandaag. Later wordt het een beetje bewolkt en we besluiten een fietstochtje te maken, naar Monteton. Het gehuchtje heeft een kerkje en kasteel. Het is een mooie XII eeuwse Romaanse kerk. Hij is mooi opgeknapt en vanbinnen, ondanks de kleine raampjes, verbazend licht.

Daarna gaan we eens kijken of we de ruïne van het kasteel van dichterbij kunnen bekijken. Het is een vreemd bouwwerk. Er is een restaurantje bij en we horen gitaarmuziek en mensen zingen. Bepaalde ruimtes van het kasteel zijn min of meer opgeknapt . De dag erna horen we op het office de tourisme dat het door een particulier is gekocht en beetje bij beetje wordt opgeknapt. Het kasteel (17e eeuw) is op een basis van een nog oudere ruïne (12e eeuw)  gebouwd. De eigenaar is een 'baba cool' , zegt de mevrouw van de Office, een soort hippie dus.

 
 















We sluiten de fietstocht af met een biertje op het terras van de plaatselijke bar waar we zelfs WIFI hebben. We houden het hier wel een paar dagen uit.