Sluiswachtershuis 1

 

24 juli is een snoeihete dag. We rijden vanmorgen een kleine afstand, in oostelijke richting, via Lustrac tot aan het slaapdorpje Ladignac.  Het is werkelijk een slaapdorp, het kerkje is op slot en er is niets te zien.

In Lustrac hebben we de sluis, molen en kasteel al gezien, nu bekijken we de sluiswachterswoning. Het is, zoals zo vaak langs de Lot, precies hetzelfde model als ons eigen huis, altijd leuk om te bekijken hoe de originele woning aangepast is in de loop der jaren.

 

Volgende week gaan we op ontdekkingstocht naar nog meer sluisjes en huisjes.

Vrijdag 25 juli is een regendag! Wat een verschil met gisteren. We zijn aan de camper gekluisterd. Laat in de middag klaart het op en rijden we naar huis, waar we ons installeren aan het hek van de camping. Het wordt nog zonnig en zelfs barbequeweer. Morgen is het wisseldag en zullen we nieuwe huurders ontvangen.

Fietsen, fietsen en een verkleedpartij in een tunneltje

22 en 23 juli, Trentels

 Vandaag, dinsdag is het een bewolkte dag, fietsweer dus! We willen naar St. Sylvestre.

Op de kaart hebben we gezien dat, als we daar veilig willen komen, we niet de N911 moeten nemen, maar de heuvel van Trentels moeten ronden en dan over landweggetjes afdalen naar het dorp aan de Lot. Zo gedacht zo gedaan! Een heftige klim in het begin maar voor de rest valt het wel mee.

Op de volgende foto van Lustrac zie je de heuvel op de achtergrond.

 

St Sylvestre ligt aan de noordkant van de Lot, aan de zuidkant ligt Port-de-Penne. Daar is een aantal jaren geleden een aanlegplaats voor kleine plezierboten aangelegd. Het is een schilderachtig plaatje en een aanwinst voor de streek.

 

We peddelen op het gemakje terug en gaan langs de andere kant van de heuvel  naar beneden naar Trentels. Als we bijna terug zijn komen we de Engelse buren van de camping tegen, met zijn vieren op de fiets, vrolijk babbelend. ‘Nou’, denken wij, ‘ze zullen wel niet ver gaan, ze zijn niet echt gekleed op een pittige tocht’.

Het duurt toch tot een eind in de middag voor ze weer terug zijn en de volgende morgen vraag ik aan een van de dames waar ze naar toe gefietst waren. Ze vertelt dat ze naar St Sylvestre en Penne geweest zijn. ‘Wauw’, zeg ik, ‘dat was een flinke klim!’. Dat hoeft het niet te zijn, blijkt nu. Er is een spoorbrug over de Lot, hier ongeveer 500 meter vandaan. We hadden al gezien dat er een pad langs het spoor loopt maar je kan er met de fiets ook OVERHEEN. Dat is goed nieuws, vandaag, de 23^ste, staat een fietstocht naar Villeneuve-sur-Lot op het programma.

Deze Pont du Boyer is gebouwd in 1863 voor de spoorlijn Agen - Perigueux. Er was een dubbel spoor voorzien maar er is een enkel spoor aangelegd. Het andere deel is een pad voor voetgangers en fietsers. Voor zover bekend is dit de enige brug in de regio Aquitaine  waarbij fietsers en trein dezelfde brug gebruiken.

 

 

 

We gaan onszelf verwennen op een maaltijd in het wokrestaurant, dat lijkt ons een mooi einddoel.

De fietstocht is lang maar niet zwaar. Wij vinden, in tegenstelling tot een aantal Fransen, dat je een beetje netjes gekleed naar een restaurant gaat, en zeker niet in korte broek.

Dat levert onderweg een grappig tafereeltje op: Frits kleedt zich om in een fietstunneltje vlakbij Villeneuve.

 

We hebben een heerlijke maaltijd. De terugtocht verloopt iets moeizamer. Het wordt ook erg warm en terug op de camping laten we ons eerst zakken in het zwembad!

Totale afstand deze twee dagen: 55 kilometer

21 juli, Lustrac

Maandagmorgen, we vertrekken onder een bewolkte lucht, maken een tussenstopje in Fumel en rijden dan richting Villeneuve.

We hebben in een gids een camping gezien nog voor Trentels en we gaan eens kijken of we hier eventueel op een van de volgende dagen kunnen aanleggen. Het blijkt een kleine, goed onderhouden en nette gemeentecamping te zijn met zelfs wifi en we besluiten hier te blijven. De camping ligt naast het voetbalveld en in eerste instantie was ik verbaasd dat in de sanitaire afdeling een aantal douches in 1 ruimte naast elkaar stonden maar toen viel mijn 'frank', o ja , dit zijn dus normaalgesproken de kleedkamers.

's Middags doen we een verkenningsrondje op de fiets en zien op ongeveer 500 meter hier vandaan een van de mooiste sluisjes in de Lot.

 

 

Even een stukje historie over deze lokatie:

In de 14^e eeuw is het chateau van Lustrac gebouwd om de daar aanwezige molen en tevens een doorwaadbaar gedeelte van de Lot te beschermen. De oudste toren, zonder dak, dateert van deze tijd.

 

In de 17^e en 18^e eeuw is het kasteel grondig aangepast. In 1891 werd het kasteel gekocht door de toenmalige burgemeester van Agen. In 1914 werd op de binnenplaats een zagerij geinstalleerd. Aan het eind van de 20^e eeuw werd het door de huidige eigenaars volledig opgeknapt.

De molen is even oud als het kasteel, in de 16^e eeuw heropgebouwd. Tot 1930 heeft de molen graan gemaald.

 

In dat jaar werd de molen omgebouwd tot waterkrachtcentrale. In 1968 werd de waterkrachtcentrale ontmanteld. In 1974 hebben de eigenaren het dak vernieuwd, hoger gemaakt en de vakwerkramen aangebracht. Zowel het kasteel als de molen zijn in 1988 geklasseerd als ‘Monument Historique’.

(Bron en foto’s diverse sites internet)

In het kader van het bevaarbaar maken van de Lot voor toerisme is de sluis onlangs opgeknapt. Het kasteel is privébezit.

20 juli: Route nr 9

 

Als je in een bos staat en het regent, regent het heel lang. De hele nacht bleven de druppels uit de bomen op ons camperdak muziek maken. Vanmorgen is het droog en we besluiten een wandeling te maken. Er zijn in Mauroux veel wandelroutes bewegwijzerd en we gaan voor nr. 9.

Langs een bosrand, over een zandpad, een landelijk weggetje omhoog, langs boerderijen en landbouwschuren.

We genieten van de mooie vergezichten en komen op een bepaald moment langs een verlaten boerenhof waar aan de ingang twee mooi gevormde ronde torentjes staan. Wij natuurlijk even kijken. Op zo’n moment gaat mijn fantasie volledig met mij op de loop. Ik zie dan een ouderwets tafereeltje voor me: boerenkinderen spelen op het erf, kippen en eenden lopen rond, een hond komt enthousiast aangerend, paard en wagen, schuren met koeien, kortom volop bedrijvigheid. Een roestige emmer, een stapel dakpannen, een ingeslagen ruitje in een van de torentjes, bramen en brandnetels is meer het reële beeld. Frits bekijkt dat anders, die ziet bruikbare stenen liggen.

 

Na een tijd wandelen zien we dat de route zo ver we kunnen kijken schuin bergop gaat. Niet wetende hoe lang de tocht is besluiten we terug te gaan.

De volgende dag is de ‘Office de Tourisme’ open en we kopen de routekaarten. Zo zien we dat de route in totaal 8 kilometer is, hadden we dus best kunnen lopen, maar…. Er zijn er in totaal 11, dus een volgende keer hebben we keuze genoeg. 

Laat op de middag gaat het opnieuw regenen en we zijn zelfs genoodzaakt ’s avonds binnen te eten.  

19 juli: 'En face' is een rekbaar begrip

In Mauroux

Over de eerste vakantiedag, de 18^e, valt niet veel te vertellen. Moe van de laatste dagen huis in orde maken en van de hitte (dik in de 30 graden) doen we niet veel anders dan luieren. We hebben op deze plaats al vaker gestaan en hebben ons geïnstalleerd op hetzelfde plekje als vorig jaar. We weten dat het hier rustig is, veel bomen en er is elektriciteit. Het enige verschil met vorig jaar is dat we nu een ‘gardienne’ hebben. Ze komt meteen op ons afgestapt en vertelt dat ze de boel hier een beetje in de gaten houdt en het toilet iedere dag schoonmaakt. Ze is zeer nadrukkelijk aanwezig!

Vandaag, de 19^e staat een eerste fietstocht op het programma. We stappen om 10.00 uur op de pedalen, het is nog relatief koel, na een bewolkte en af en toe een beetje regenachtige nacht. De eerste stop is Thezac.

 

Het blijkt een piepklein dorpje met jawel..een kerk…een gemeentehuis…een feestzaal…een petanque baan en tot onze verbazing een ‘gite d’etappe’ voor wandelaars op weg naar Santiago de Compostella. Nieuwsgierig als ik ben gluur ik door de deur en omdat hij niet op slot zit, neem ik een kijkje binnen. Het is een keurig gebouwtje met een kamer/keukentje, prima douche en 6 stapelbedden in de slaapkamer (schoenen uit!). In het gastenboek lees ik dat de laatste logees op 14 juli aangekomen zijn, te voet vanaf Rocamadour.

Thezac ligt hoog en we zien vanaf het dorpsplein, heel in de verte, de witte contouren van Tournon d’Agenais.

 

Dat is ons volgende doel, kijken of we eten voor vanavond kunnen kopen en dan langs een andere weg weer terug naar Mauroux. In de supermarkt kopen we een paar dingetjes, onder andere een mooie ansichtkaart waar een pelgrim op staat met een gedicht dat mij wel aanspreekt. Maar zo gemakkelijk kom ik er vandaag niet vanaf, met het kopen van een kaartje over pelgrimage en boetedoening!

Ten eerst wil de kassadame geen pinbetaling onder de 10 euro aanvaarden en kost het ons een hele tijd voordat we de geldautomaat (‘en face’ (hier tegenover)) gevonden hebben en daarna vergis ik me in de afslag naar Masquieres waardoor we een behoorlijke klim moeten maken. Dat is genoeg penitentie voor vandaag.

 

Vide grenier, een goed idee!

Het is een mooie zondagmorgen en we stappen op onze fietsen om een toertje te maken. We rijden naar Vire-sur-Lot, een dorpje ongeveer 10 kilometer stroomopwaarts langs de rivier. We volgen gedeeltelijk een oude, nieuw meer gebruikte spoorbaan. Het is nog vroeg en we genieten van de stilte en de mooie omgeving.

In Vire-sur-Lot, een plaatsje met maar een paar honderd inwoners, is een rommelmarkt "vide grenier'' in het frans, wat je kan vertalen als 'het leegmaken van de zolder'.
Op zo'n rommelmarkt zijn leuke koopjes te vinden.
Frits is wel geïnteresseerd in een geel waterkannetje voor de pastis, we vinden het wat aan de dure kant, op zo'n markt wil je er niet meer dan een paar euro voor uitgeven.

En wat te denken van deze gelegenheidsmarktkoopman, hij heeft een paar hele mooie kipjes te koop.

Op de markt komen we altijd mensen tegen die we kennen, daar wordt een praatje mee gemaakt.

We kopen een jerrycan voor wijn, dat komt altijd van pas. Ik koop een pentekening waar een verhaal aan vast zit wat ik in mijn blog "Waterwereld" vertel, maar de vondst van de dag zijn......... twee lampen, die precies passen bij de lampen die we al aan de muur van ons nieuwe terras hebben! En hoe nemen we die nou mee op de fiets vraag je je af. We hebben geluk, onze buren Natalie en David zijn er ook en die nemen ze in de auto mee.
Vide Grenier, een goed idee!

Albi(ertje) 22 en 23 mei

http://www.mairie-albi.fr/pano/albi_virtuel.htm

Na  het bezoek aan Cordes-sur-Ciel rijden we door naar Albi.

Er valt zoveel te vertellen over Albi dat ik begin met een virtueel bezoek.
In bovenstaande link zie je een foto waarbij je door het klikken op 1 van de bolletjes een vogelvlucht maakt en zo een mooi overzicht krijgt van de stad.
De bisschoppelijke stad Albi is in 2010 toegevoegd aan de UNESCO werelderfgoed lijst.
De kathedraal van Albi is het grootste bakstenen kerkgebouw van de wereld. De kathedraal St Cecile is gebouwd in de 12e/13 e eeuw. Dit gotische gebouw ziet er aan de buitenkant heel sober uit, maar is binnen weelderig gedecoreerd. 

 

 

 

 

 

En hier ligt ze dan, die heilige Cecilia.

 

Het bezoeken van de kathedraal en een kennismakingswandeling door Albi zijn de twee belangrijkste onderdelen van het programma van deze namiddag, en het biertje op het terras natuurlijk!!!



Tegen het einde van de middag zoeken we onze slaapplaats op. We hebben voor deze uitstap twee kamers gereserveerd in een chambre d'hote met de mooie naam Villa Bellevue.
Denise en Perry nemen de kamer aan de achterkant de 'romantische kamer', compleet met een nep open haard! Wij hebben een kamer aan de voorzijde, de 'maritieme kamer', geïnspireerd op een historisch figuur uit Albi: Jean-Francois de Laperouse, ontdekkingsreiziger uit de 18e eeuw.
Onze gastheer verwelkomt ons hartelijk en geeft ons een tip voor een restaurant. Het is een prima suggestie. Het restaurant ligt echter midden in het centrum en er zitten al heel wat kilometers in onze benen en Denise en Perry zijn niet meer de jongsten, maar ze tippelen beiden moedig mee en we hebben een gezellige avond.

                                           

een typisch zolderraam

 

 

De volgende morgen gebruiken we het ontbijt in de keuken. Alles is prima verzorgd, met lekkere broodjes, Japanse thee voor de dames, koffie voor de heren, tot en met huisgemaakte yoghurt toe. Onze gastheer blijkt een komisch figuur te zijn. Hij verdwijnt steeds naar zijn eigen woonruimte en komt dan weer om de hoek kijken met weer een nieuw verhaal. Het is dus een ontbijt met entertaining 😄. Het schijnt dat hij in de zomer 's avonds een soort cabaret met piano aan zijn gasten voorschotelt. Kortom, een prima adres en wie er eens heen wil gaan, dit is de link:

 http://www.booking.com/hotel/fr/villa-bellevue.html

 

 

Na het ontbijt stappen we in de auto en rijden naar het centrum. Het doel van deze ochtend is een bezoek aan het Toulouse-Lautrec museum.

Dit museum bevindt zich in het 'Paleis de la Bernie' , het bisschoppelijk paleis, vlak naast de kathedraal. Het paleis is als een soort vesting gebouwd in de 13e eeuw, bedoeld om de macht van de bisschoppen aan te geven. Het is in de 18e eeuw aangepast en toen zijn de sobere zalen veel weelderige geworden. Het gebouw op zich is al een bezoek waard!

 

 

 

 

 

In het museum mag je niet fotograferen en de bovenste drie heb ik  van internet geplukt, vanuit het venster durf ik wel een foto te maken van de mooi aangelegde tuin.

Toulouse-Lautrec is voor mij als amateur schilder een interessant persoon. Ik wil er op deze blog niet teveel aandacht aan besteden. Iedereen kent de affiches en de schilderijen van de dames van lichte zeden en de cabarets, zoals hieronder

 

Mij treft vooral zijn manier van werken. Hij was een ziekelijke man en kon niet lang achter elkaar schilderen. Hij schilderde heel veel op karton en op onderstaande foto kan je heel goed zien dat de kleur van het karton vaak als achtergrond gebruikt wordt.

 

 



 

 Gelukkig had Toulouse-Lautrec een rijke mama. Zij heeft ervoor gezorgd dat na zijn vroege dood, een groot deel van de collectie aan de stad Albi geschonken werd.

 

Na het bezichtigen van de schilderijen en het bewonderen van het Paleis de la Bernie aan de binnenzijde lopen we nog even naar de mooie ommuurde tuin.

Daarna zijn we kijkmoe en voordat we Albi verlaten trakteren we onszelf op een lekker broodje en.... alweer een Belgisch biertje!