in Parnac

28 augustus 2015

Na een warme, maar rustige nacht zitten we vanmorgen aan het ontbijt. Daar komt de vuilniswagen aangezwierd.  Hij rijdt een rondje over de parking en het stof vliegt alle kanten uit.  Wij denken, ze gaan hier de containers legen, maar nee, de drie mannen installeren zich aan de picknicktafel en ik hoor 'plop' , de wijnfles gaat open en ze gaan uitgebreid ontbijten.

In de loop van de dag verschijnen er overigens regelmatig mensen die hier even komen kijken, komen lunchen, de hond laten zwemmen in de rivier of een hengeltje uitwerpen, het is ook hier een ‘site de peche’.

Er ligt op deze picknickplaats een houten boot van een meter of 7 lang, een “gabarre”. Dit is een kleine uitgave van de vrachtboten die in de 19 eeuw gebruikt werden op de Lot. Ze waren 17 meter lang en konden 60 ton vracht vervoeren. Tot aan het moment dat de spoorwegen ontwikkeld werden was dit de enige methode om grotere hoeveelheden zware vrachten te vervoeren, zoals wijn, zand en steenkool.

Het is deze morgen bewolkt en nog relatief koel en wij gaan een verkenningsrondje fietsen over deze lus. Eerst bewonderen we vanaf deze kant het kasteel aan de overkant van het water, het ‘Chateau de Caix’. Hee, die zijn we al meer tegen gekomen, was ooit van markies Le Franc de Pompignan. Het is sinds 1974 eigendom van koning Henrik van Denemarken. We kunnen er een stukje van zien vanaf onze camperplaats en we maken steeds grapjes over de koningin met haar breiwerkje in het prieeltje en de koning met zijn wijnflessen in de weer in zijn ‘cave’. Het is ook een wijn chateau.

 Ons uitzicht op het chateau.

luchtfoto van internet 

 

We zien hier in de lus heel veel mooie wijn kastelen en prachtige huizen. Wat opvalt zijn de vele kleine schuurtjes die in de wijnvelden staan, meestal langs de kant van de weg. Waarschijnlijk om vroeger gereedschappen op te bergen en te schuilen. Ze zijn allemaal buiten gebruik en soms half ingestort.

Ook de dag beloofd veel zon en we zijn zo verstandig na de ochtendkoffie eerst de boodschappen te doen in de Carrefour Contact een kilometer of drie meest bergopwaarts.

De rest van de dag genieten we van de schaduw en kijken we naar de passerende 'beren'bootjes op de Lot.

Luzech

26 augustus 2015

In de loop van de morgen verschijnt Jim, de vriendelijke Engelse wandelaar, met onze opgeladen accu en kunnen we vertrekken.

Gisteren hebben we de camping ‘Les bergers de Caix’ vlak bij Luzech al even per fiets verkend en het lijkt ons wel wat. We hebben een aardig plekje gevonden en gaan eerst onze apparaten eens opladen en de elektronische post lezen, er is wifi. Het is ook een  aanlegplaats voor bootjes en als je het sanitair wil gebruiken, krijg je als kampeerder een sleutel van het gebouwtje. Praktisch, anders gaat heel het bootjesvolkje hier douchen en naar toilet. Deze oplossing doet mij een beetje denken aan de kleuterschool, daar kregen we een met katoen omhaakte cirkel aan een touwtje mee als we naar de wc moesten. De deur mocht niet op slot.

 ’s Avonds doen we boodschappen op de fiets, het is 3 kilometer naar Luzech. We stoppen nog even bij de oude spoorbrug en klimmen natuurlijk de trap op. We hebben nu een mooi zicht op de Lot en de enorme waterkrachtcentrale. Dit is echt een groot probleem voor het bevaarbaar maken van de Lot. Hier moet veel kapitaal geïnvesteerd worden om een by pass te maken.

Voorbij dit obstakel, richting Cahors, wordt het ineens druk op de Lot. Nu kan er tot ver voorbij Cahors aan pleziervaart gedaan worden en de eerste ‘capitainerie’ ligt al meteen naast de weg, met de bijbehorende huurbootjes.

stukje van de Lot, blauw = bevaarbaar

Langs de weg naar Luzech staat een gedenkteken voor ene Le Franc de Pompignan. Nooit van gehoord ! Daar wil ik meer van weten.

Wikipedia leert ons het volgende: Markies Jean Jaques Le Franc de Pompignan is een Franse schrijver en dichter. Hij leefde van 1709 tot 1784. Hij had een sterk rechtvaardigheidsgevoel en ging in pamfletten en geschriften fel tekeer tegen fraudeurs, verdedigde de fiscale voordelen van de edelen maar was aan de andere kant ook zeer begaan met de onterechte belastingen die opgelegd waren aan de bevolking. Hij werd in 1745 ere raadslid in Toulouse. In 1759 werd hij lid van de Academie Francaise. Bij zijn inauguratiespeech haalde hij zich de woede op de hals van de gevestigde franse filosofen. Vooral Voltaire voelde zich zeer beledigd, er ontstond een langdurige schriftelijke polemiek en Le Franc de Pompignan werd op een enorme wijze belachelijk gemaakt. Hij trok zich terug en verbleef op een van zijn kastelen, of in Pompignan of in Caix. Le Franc de Pompignan was een zeer geleerde edelman, had een enorme bibliotheek, vertaalde artikelen uit vele talen, waaronder Latijn en Grieks. Hij is nu een totaal vergeten schrijver

Op het gedenkteken staat een gedicht, grof vertaald is het is een eerbetoon aan de boeren, waar Le Franc de Pompignan, burger van Luzech, zich sterk voor maakte.

foto internet

 

27 augustus:

Na 1 nacht kamperen op een camping hebben we het wel weer gezien. We zijn fris gedoucht en staan toch veel liever in de open natuur. We stappen op de fiets en gaan richting Douelle, eens kijken of die kant uit iets te vinden is. Douelle is een aardig plaatsje, met een Camping Municipal. Alle potentiele kampeerders worden die kant uit gestuurd, bij alle ander mogelijke plekjes liggen grote obstakels of staan borden. We verlaten het dorp natuurlijk niet zonder de sluis te gaan bekijken en het bijbehorende sluiswachtershuis. Grappig, met dat doorlopende balkon en boven de ramen veranderd in deuren.

Op de terugweg slaan we af richting Parnac. we zien veel prachtige wijnchateaus en  we vinden een mooi plekje aan de Lot. Daar gaan we deze middag naar toe. 

De  rest van de dag zijn we lui en blijven we in de schaduw genieten van het uitzicht. Er komt tegen de avond iemand bij ons kijken. Hij ziet dat het vertrouwd volk is, we maken een kort vriendelijk praatje en hij gaat weer weg. Wij beslissen dat het de burgemeester van Parnac is.

 

---

Bonusdag in Cambou

25 augustus 2015

De zondag viel uiteindelijk nog mee, het werd droog en later zelfs zonnig.

Maandag 24 augustus: Zaterdag vroegen we aan de mevrouw in de Office de tourisme in Luzech hoe het weer er voor deze dag uitzag en ze zei: Mwuah Mwauh. Nou dat is het ook hoor. Het lijkt wel een vakantiedag aan de Hollandse kust. Megaveel wind, jagende wolkenpartijen waar af en toe een donkere tussen zit en daar valt dan ook een buitje uit. We rijden eerst terug naar Albas. We hebben gisteren door die regen geen poging gedaan het dorp in te gaan en dat doen we vandaag. Het is maandagmorgen en het is er doodstil. Er is, behalve een bar alleen een brasserie en verder niet 1 winkel. Albas ligt precies in een bocht van de Lot tegen de berghelling aangeplakt. We kunnen twee richtingen op kijken als we helemaal boven staan bij de kerk en het gemeentehuis.

foto internet

We zien een groot bord waar diverse wandelingen op staan. We vinden het een uitstekende dag om een eindje te gaan lopen en we zien er een die voor ons geschikt is en langs Cambou komt.

We lopen dwars door de wijnvelden richting de heuvels. We hebben zaterdag al een pigeonnier gezien en nu passeren we er weer een. Deze laatste hoort bij een verlaten boerderij. Hij herbergt een aantal vogels en een uiltje vliegt verschrikt op als wij langs lopen.

De route is mooi aangegeven op de kaart maar er is geen wegmarkering en we kunnen de heuvels niet in, het pad dwars door de bossen omhoog is niet meer te vinden. We slaan dat stuk van de wandeling over en gaan via de geasfalteerde weg terug.

Dinsdag 25 augustus is vertrekdag. Op het ‘moment suprême’ start de camper niet. Oei, wat nu. Een stukje verder staat een auto en ik ga de eigenaar zoeken om te vragen of hij met de startkabels de accu kan activeren. Ondertussen heeft Frits een wandelaar aangesproken die zijn hond aan het uitlaten is en hij gaat ons helpen. Hij komt een tijdje later met zijn auto langs en we sluiten de kabels aan. Niets! Hij heeft wel een acculader en hij gaat bij hem thuis onze accu opladen.

Dat betekent dat wij hier een dag extra blijven en we stappen snel op onze fietsen om in Luzech eten te kopen. Deze keer rijden we niet over de weg maar volgen we het zandpad langs de rivier. Dat gaat wat hobbelig en af en toe is het smal en vlak langs de waterkant maar het lukt. We gaan een broodje halen en ook eens kijken op een camping een paar kilometer voorbij Luzech.

Vanmorgen nog een grappig verschijnsel: alle waterplanten zijn weg! Blijkbaar is stroomopwaarts een stuw opengezet en er is een flinke stroming op gang gekomen.