De dagen gaan hier maar open en dicht. Nadat Denise en Perry met Pascal weer naar Nederland vertrokken zijn ben ik begonnen met het schilderen van de ramen en de raamkozijnen. Alles aan twee kanten en ALLE ramen komen aan de beurt. Hier volgen later fotos van. Nu laat ik jullie graag meegenieten van een wandeling die we een paar weken geleden gemaakt hebben:
23 september
Wandeling in Soturac
Al om half acht opgestaan……..en dat voor de zondagmorgen! We willen graag rustig en uitgebreid ontbijten want voor deze dag staat een sportieve wandeling op het programma. Even na half negen pakken we onze fietsen en rijden naar de Mairie (gemeentehuis) van Soturac. Daar is dit weekend een tentoonstelling van de activiteitenvereniging te zien en tegelijkertijd is deze tocht georganiseerd.
Het is een prachtige dag, dus korte broek aan en nog even een dun jackje.
We vertrekken met ongeveer 25 personen, jong en oud, geoefende en minder getrainde wandelaars (en twee honden, Leo en Samba). Het jack gaat meteen al uit.
 |
| Hé, een bekende foto |
Zo tijdens het wandelen praten we met de een en de ander. Veel wandelaars maken deel uit van de wandelvereniging van Duravel, die lopen ieder weekend. Onze ‘pilote’ (gids) heet Jackie en hij is een stevige man die duidelijk leiderscapaciteiten heeft. Het tempo is prima bij te houden en af en toe stoppen we om de groep weer bij elkaar te krijgen.
De tocht gaat door wijngaarden, over zandpaden en door kleine gehuchtjes waar we nog niet eerder geweest zijn. We genieten volop van het landschap en het mooie weer, beetje bewolkt en boven op de heuvels een stevige wind.
Onderweg valt ons oog op een wel heel groot uitgevallen rups. Het lijkt meer op een hagedis zonder poten en staart. Het diertje is ongeveer 8 cm lang. er ontstaat een discussie over wat dit wel zou kunnen zijn en uiteindelijk wordt het woord 'chenille' uitgesproken. Terug thuis gekomen ga ik op zoek op internet en ik vind zowaar een foto (was ik in de consternatie vergeten maken). De vlinder die uiteindelijk uit deze rups ontstaat heet: 'Grand sphynx de la vigne' Dat vind ik een prachtige naam.
Uiteindelijk valt de groep toch in twee delen uiteen. Na Cavagnac lopen de minder geoefende lopers rechtstreeks naar Soturac terug maar het grootste deel, waaronder wij twee, neemt nog een sportieve lus (steil naar beneden en flink omhoog) om, zoals gezegd werd: ‘de aperitief te verdienen’.
Die smaakte bij terugkomst in Soturac dan ook prima en er was een heerlijke plaattaart gebakken die in een ommezien op was!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten