Het raadsel van het carillon

10 augustus 2015

9 augustus, vertrek uit La Tour. We rijden via Tournon d’Agenais richting Montcuq. Na de afslag bij Saux beginnen we te speuren naar een geschikt plekje en het duurt niet lang of we zien er een, tegen een bosrand, redelijk ver van de weg in een mooie vallei. We pakken het kompas en we concluderen dat we aan de noordkant van de bosrand staan, lekker in de schaduw op het heetst van de dag.

Op het middaguur horen we een prachtig klokkenspel en we denken dat het van een kerkje komt hier twee kilometer verderop, in het dorpje Belmontet. We krijgen geen gelegenheid deze dag om dat nader te onderzoeken want ’s middags begint het te regenen en het houdt pas laat in de middag op.

10 augustus

Tot onze verbazing komt de zon aan een andere kant op als wij gedacht hadden. Ha ha , kompas lezen kunnen we dus niet. We hadden hem te dicht bij de camper gehouden en dan werkt het metaal van de auto als een magneet en…. Het rode pijltje is het noorden en niet het witte. Wij zijn slechte verkenners hé Jelle???

We stappen op de fiets en gaan nu de omgeving verkennen. Belmontet is inderdaad twee kilometer verderop en het heeft een mooi kerkje, wat aan het gemeentehuis vast gebouwd is. Later horen we dat dit de voormalige pastorie was en in de raadszaal zien we een prachtig gewelfd plafond. Hier zal de pastoor mooie preken verzonnen hebben.

Onze benen zijn nog niet gewend aan de fiets en we houden het vandaag enigszins vlak. We rijden in het dal van de Seoune naar Valprionde, 4 km de andere kant op. Onderweg zien we een bordje ‘Chapelle st Aignan’ en we volgen het zijweggetje, toch meteen steil omhoog. Boven…. een prachtig uitzicht maar geen kapelletje te zien. Terug afdalend zien we het gebouwtje staan, vlak bij de weg waar we vandaan kwamen, verscholen tussen bomen en struiken. Het kerkje is open en we worden aangenaam verrast door de prachtige oranje kleur wat door het zonlicht door het gebrandschilderde raam getoverd wordt.

Terug op ons plekje aangekomen horen we om 12.00 uur weer prachtig klokkenspel, een compleet carillon. Het komt van dichtbij en we kunnen ons niet voorstellen dat het uit de klokkentoren van het kerkje van Belmontet komt. Maar waar komt het dan wel vandaan!!! Dat raadsel gaan we morgen proberen op te lossen.

Mehari en andere 'Vieilles Mecaniques'

Zaterdag 24 juli

Sinds 5 weken is het hier volle bak zomer. Temperaturen van 35 graden of hoger zijn eerder regel dan uitzondering. Er is vrijwel geen druppel regen gevallen. Echt weer voor Frits om in de garage te knutselen, daar is het vooral 's morgens nog relatief koel.
De Mehari, waar hij zo lang aan gewerkt heeft, is nu klaar. We hebben al een aantal proefritjes gemaakt, de eerste keer boodschappen halen in Fumel (4 kilometer):

...dan en ritje naar vrienden in Gavaudun (15 kilometer)....

 

......en vandaag een rit naar Cazals/Montclera. We gaan daar een bezoek brengen aan het Festival des Vieilles Mecaniques, een tweejaarlijks evenement.
Daar zijn niet alleen klassieke en antieke auto's te zien, ook oude tractoren, oude gemechaniseerde landbouwwerktuigen, grote industriële machines en allerhande kleine machines, werkend op stoom, lucht, petroleum of benzine.
 
Uiteraard mogen we onze Mehari parkeren tussen de tentoongestelde auto's.

 

Het betere boerenwerk, met op de linkse foto op de achtergrond het kasteel van Montclera

 Overal om ons heen stoomt, stampt, sist, pruttelt en sputtert het. Om een idee te geven hier twee filmpjes:

 https://youtu.be/exCZAqkRE1o


https://youtu.be/J0aTrSVmxtM

 

En omdat 1 beeld meer zegt dan 1000 woorden nog wat meer foto's:

 

 

 



 

 

De meneer op de onderste foto heeft een zodanig Brabants accent dat ik daar wel eens een praatje mee wil maken. Ik vroeg me af hoe hij daar verzeild was. Hij blijkt uit Nuenen te komen en doet al jaren mee aan deze manifestatie. Ze zijn met een groep van 17 enthousiaste mecaniekers naar Cazals gekomen (Us mem was ondertussen naar Lourdes op bedevaart vertelde hij). Hij heet Janus Nooijer en voor wie zijn hele verzameling wil zien: Hij heeft een website: Oldengines.nl

 

Ik ben onder de indruk van de passie waarmee deze mensen hun hobby uitvoeren en ondanks dat ik geen technisch iemand ben, vind ik het een interessante uitstap.

 

 



Lot Navigable

"Lot Navigable", een bevaarbare Lot. Ja, dat is het inderdaad, maar hier bij ons voor het huis maar over een gering aantal kilometers.  Daar zit nu toch verandering in te komen......

Tot het begin van de 20e eeuw was de Lot inderdaad een bevaarbare rivier. Vanaf Entraygues-sur Truyere tot Decazeville stelde het transport, vanwege de ondiepe en smalle vaarweg nog niet veel voor, vanaf Decazeville werd stroomafwaarts voornamelijk steenkool naar de metallurgische industrie vervoerd en stroomopwaarts vanaf Bordeaux vooral vaten met wijn.
Op onderstaand kaartje kan je de loop van de rivier volgen.

vervoer wijnvaten op de Lot in de 19e eeuw

Toen in het begin van de 20e eeuw in Frankrijk een uitgebreid spoorwegnet werd aangelegd verviel het belang van de Lot als transportweg, een extra handicap was dat de doorvaart gehinderd werd door de talloze sluisjes. In 1929 werd de Lot officieel 'gedeclasseerd' en raakten de sluisjes in verval.

In 1991 is door de overheid beslist dat de Lot weer gebruikt moet kunnen worden voor pleziervaart. Stukje bij beetje worden de sluisjes gerenoveerd.
Ik heb er al vaker over verteld op deze blog en tijdens onze zomerse campertoertochten is het altijd een sport de sluisjes en bijbehorende huisjes te ontdekken. Zie bijvoorbeeld de blogverslagen van 6 en 14 augustus 2014.

De Lot loopt door verschillende departementen. Onze ervaring is dat een samenwerking tussen aan elkaar grenzende departementen minimaal of bijna onmogelijk is en vandaar hieronder twee overzichtskaartjes, waarop aangegeven welke delen nu al bevaarbaar zijn.

 
De Lot in het departement Lot. De rood/oranje gekleurde stukjes zijn nog niet bevaarbaar. Links van de kaart, net naast Orgueil ligt Condat. Dit is de situatie in 2014. Ieder blokje is een sluis:

De Lot in het departement Lot en Garonne, situatie 2012, bevaarbaar vanaf de monding bij het plaatsje Nicole tot aan St Vite, links van Fumel. Condat zie je nog net liggen op de rechterkant van de kaart:

 

In Fumel ligt nog een flinke uitdaging, de verhoogde stuwdam van de elektriciteitscentrale, gebouwd in 1943 voor de grote gieterij van Fumel.

situatie voor 1943

In een van onze regionale kranten stond onlangs een artikel wat onze aandacht trok:
Eindelijk heeft het "Conseil Departemental" groen licht gegeven over het "ontgrendelen van Fumel".
Kortgezegd komt de inhoud van het artikel hier op neer:
'Na 20 jaar steggelen is een accoord bereikt over het laatste struikelblok in het bevaarbaar maken van de Lot in het departement Lot en Garonne. De  sluis van St Vite (met een illegaal gebouwde kleine electriciteitscentrale) zal in 2018 gerenoveerd zijn. In Fumel wordt naast de Lot, om de stuwdam heen, een zijkanaal gegraven met een sluisje en dit geheel zal klaar zijn in 2022! '
Dan zal gevaren kunnen worden vanaf de Garonne tot Luzech in het departement Lot en ja, daar gaat weer een andere commissie over.  

Aan vaartuigen zien we hier nu voornamelijk sportvissers met kleine bootjes en in het hoogzomerseizoen een enkele speedboot met waterskiër. 
Op de trainingsdagen van de roeivereniging van Fumel, woensdag en zondag, zien (en horen) we eenmans- tweemans- en tot wel achtmans- roeiboten met soms hard schreeuwende trainer voorbij komen.
Maar het zou dus zomaar kunnen dat we in de toekomst de volgende toeristenbootjes zien passeren:

 1922, dat duurt nog een hele tijd. Maar we zullen de ontwikkelingen op de voet volgen.

In Issigeac met Perry en Denise

17 september 2014. De vakantieperiode is al lang voorbij. Inmiddels zijn we in Nederland geweest en weer terug. Perry en Denise logeren bij ons en vandaag gaan we Pascal ophalen in Bergerac. Het is een prachtige dag en we besluiten tot een tussenstop in Issigeac. Iedere keer als we iemand bij het vliegveld ophalen of brengen komen we langs dit dorp en nu willen we het eens wat nader bekijken.

De toeristische folder geeft ons de volgende informatie:
De bastide (vestingstad) Isigeac is ontstaan in de 6e eeuw. De basis is een gallo-romaanse villa met een klooster. Later komt er een Benedictijnse abdij bij en in de 12e eeuw worden deze twee abdijen onder pauselijke bescherming gebracht. Het stadje krijgt hierdoor een grote onafhankelijkheid en komt tot grote bloei. De kerkelijke macht heeft heel lang geregeerd in dit stadje, tot aan de Franse revolutie.

We wandelen door de straten en bewonderen de prachtige vakwerkhuizen.
Bij de constructie van vakwerkhuizen wordt eerst door de timmerman een samenspel van verticale en horizontale houten onderdelen gebouwd (palen en balken). Vervolgens worden de tussenruimtes gevuld met een mengsel van leem, stro, kiezels en kleine platte stenen.

Op de luchtfoto (internet) zie je dat, rondom het vierkante centrum, de straatjes zich slingeren als een slakkenhuisje.

Het paddenstoel huis.
Op deze foto (internet) kan je goed zien dat de gevel zodanig is geconstrueerd dat
paarden met karren hier gemakkelijk rondom het huis kunnen rijden.

Ik weet niet of het door de opgedane indrukken kwam, of door de lekkere omelet met een glaasje wijn, maar aangekomen op het vliegveld staan Perry en Denise te kijken naar de passagiers die uit het vliegtuig naar de uitgaan wandelen en ze zien Pascal er niet tussen lopen.

La Grande Guerre

13 augustus

Het is droog, temperatuur ongeveer 20 graden, zon en een stevige wind, het lijkt wel een Hollandse zomerdag. Vandaag fietsen we naar Villereal. Dat is weer een hele mooie bastide. Een vierkant plein met een grote houten hal.

 

Het is markt en gezellig druk. We kopen een meloen bij een plaatselijke producent. Ik wil er graag een hebben die goed rijp is en ik zeg tegen hem: “Het is voor nu meteen”. Prompt pakt hij zijn mes en wil hem doormidden snijden. Ha ha dat is nou ook weer niet de bedoeling. Ik had moeten zeggen: “Voor vandaag”, altijd opletten met die Franse taal!

 

We dwalen een beetje door de straatjes rondom het centrale plein. Een bord “exposition” lokt ons een gebouw binnen. Het is een expositie over de Eerste Wereldoorlog, ‘La Grande Guerre (de grote oorlog) zoals men hier zegt. De mobilisatie in Villereal was op 4 augustus 1914.

 

De gemeente Villereal bestaat uit een aantal kleine dorpjes, ook Bournel hoort daarbij. Per paneel wordt ieder dorp apart belicht, met foto’s zoals het dorp er toen uit zag, de namen en leeftijden van alle gesneuvelden, welk beroep de soldaat had (meestal : boer), waar en hoe de soldaat gestorven is, wat er in het dorp aan winkels en bedrijven was. Zo krijg je per dorp een vrij compleet beeld over hoe het leven toen was. Niet alleen voor de opgeroepen soldaten was het hard, ook voor de achtergeblevenen, de vrouwen en de kinderen. Frankrijk had in die tijd meer dan 37.000.000 inwoners, daarvan zijn ruim 1.000.000 militairen gesneuveld, nog eens ruim een half miljoen burgerslachtoffers. Niet verwonderlijk dus dat in ieder dorp een monument voor de gesneuvelden opgericht is. Iedere familie zal zijn verhaal hebben. Wij zijn diep onder de indruk van wat we hier zien.

In Bournel hadden we al eens staan kijken naar het oorlogsmonument. Daar was een speciale plaquette op bevestigd met de naam Bir Hakeim. Daar hadden we allebei nog nooit van gehoord. Eens opzoeken op internet dus:  In onderstaande link vind je alle informatie,
http://www.microsofttranslator.com/bv.aspx?ref=SERP&br=ro&mkt=en-US&dl=nl&lp=EN_NL&a=http%3a%2f%2fen.wikipedia.org%2fwiki%2fBattle_of_Bir_Hakeim 

Monument in Bournel

 

Op de terugreis worden we overvallen door een fikse regenbui en net zoals vorige week zien we net op tijd een schuur. Deze heeft een groot afdak waar we onder kunnen schuilen. Tijdens ons middageten verschijnt aan de andere kant van de camper weer een donkere wolk, wij zien hem niet  meteen en dat is weer even rennen.

 

 

Twee oude k(n)arren

Dinsdag 12 augustus.

 

En zo staan we hier geparkeerd, de oudjes met de oudjes. We staan niemand in de weg en er is geen mens komen zeggen dat het niet mag. Integendeel zelfs, we stonden eerst op wat later bleek de petanque baan. Een dame van de gemeente kwam het terrein afzetten met een lint. Een camper had de muur beschadigd zei ze. Wij mochten ons installeren waar we nu staan.

Gisteren hebben we heel wat kilometers gefietst dus vandaag maar eens wandelen. De temperatuur is de laatste twee dagen ergens begin 20 graden en dat is uitstekend voor sportieve activiteiten. Hier bij de parkeerplaats staat een bord met wandelinformatie, maar dat mogen we eigenlijk niet bekijken zo te zien! Ik zou die rozenstruik wel een willen snoeien!
 

De wandelroute is overigens onderweg prima aangegeven. Bij ieder nieuw pad staat informatie over de geschiedenis van het pad. Soms was het een pad waar de kinderen langs naar school gingen, dan weer een deel van een oude Romeinse weg en bij een ander werd vermeld dat men vroeger, volgens de verhalen, bezocht kon worden door demonen of aangevallen door wolven.

 

Het landschap is hier heel anders dan wat de laatste twee weken gewend waren, nu veel heuvels met lange dalen, stukken bos, koeien in de wei, ook weer landbouw. Een gewas wat wij niet kennen groeit er, het is een bonensoort, met een harig soort kleine  sperzieboontjes. Even opzoeken op internet: het zijn sojabonen

foto internet

 

Af en toe moeten we aardig klimmen, maar we worden beloond met mooie vergezichten

 

De route is heel afwisselend, soms asfalt, dan weer een pad langs een wei, dan weer door een bos. Aan het eind van zo’n bos zagen we een mevrouw op de grond liggen, ernaast een mountainbike. Ze was gevallen en blijkbaar haar enkel gebroken. Gelukkig had ze haar mobieltje bij zich en kon ze de hulpdienst bellen. We zijn bij haar gebleven tot de ambulance kwam. Ze had erg veel pijn en een beetje gezelschap deed haar goed. Na een klein kwartiertje was de hulpdienst er en zijn wij verder gelopen. Hier blijkt dus weer eens hoe belangrijk het is om je mobiele telefoon bij je te hebben als je gaat wandelen of fietsen, je weet maar nooit!!!

Comme un poireau

Maandag 11 augustus. 

We zijn dit afgelopen weekend even terug geweest in onze omgeving. Zondag was het de verjaardag van onze vriend Gilbert.

Vandaag trekken we verder en beginnen aan de laatste vakantieweek. De reis van deze morgen zal ons nog lang heugen. We rijden eerst naar Monflanquin en gaan via de smalle binnenwegen richting Castillionnès, op het kaartje van de Lot en Garonnestreek te zien helemaal bovenaan. 

We hopen ergens ‘wild’ te kunnen bivakkeren.

Een karrespoor rechtsaf trekt onze aandacht. We rijden er op en parkeren de camper zodat we te voet polshoogte kunnen nemen of en waar er een goed plekje zou zijn. Ik vind het er nogal hobbelig en ook eenzaam en dit wordt hem dus niet. Frits rijdt achteruit het karrespoor af en vraagt mij of er niets in de weg zit om de weg op te draaien. Ik zie geen bezwaar maar….boem…we zitten met het linkerachterwiel in een greppel. Ai, niet gezien, was helemaal vol gegroeid. Wat nu! We krijgen de camper er niet zelf uit, dat zien we meteen al. Een koppel wandelaars dat we net gepasseerd zijn ziet het gebeuren en komen naar ons toe. Het zijn vakantiegangers en kennen niemand in de buurt. Dan komt er een bestelwagentje aan. Het blijkt de bakker van het dorp waar we 5 minuten geleden een broodje gekocht hebben. Hij ziet ook meteen dat er een tractor aan te pas moet komen om de auto weer vlot te trekken. De achterkant hangt helemaal scheef. Hij krabt eens achter zijn oor, bedenkt de mogelijkheden en zegt dan dat even verderop een man in een mobil home woont die altijd bij de boeren gewerkt heeft en dat die ons misschien verder kan helpen. Wij er naar toe. Hij heeft inderdaad een trekker en nadat we onze situatie uitgelegd hebben wil deze bijzonder vriendelijke man ons helpen en inderdaad, hij trekt de camper er zonder enige moeite uit. ‘Comme un poireau’ zegt hij (‘zo gemakkelijk als een prei uit de grond’) Van deze gebeurtenis heb ik helaas geen foto, dat is er in de stress van het moment niet van gekomen. We hebben gelukkig geen schade, de treeplank is een beetje krom maar dat is alles.

We belanden uiteindelijk in een minidorpje, Bournel genaamd. Na het middagmaal, als we weer een beetje bekomen zijn van de schrik van deze ochtend, pakken we onze fietsen en gaan we een rit maken naar Castillionnès, eventueel onderweg uitkijkend naar een geschikte overnachtingsplaats. Er zou overigens een boerderijcamping en een gemeentelijke camping moeten zijn. De boerderijcamping is er onlangs mee opgehouden en het kost ons heel wat moeite om de gemeentelijke camping te vinden. We zijn wel drie keer Castillionnès in gereden (omhoog!, het is een Bastide) maar… we vinden hem, helaas totaal ongeschikt, jaren zestig camping, ziet er niet uit!

De plaats zelf is heel aardig, leuk plein in het centrum en een gezellige hoofdstraat.

 

foto internet

 

foto internet

 

Via de tamelijk drukke weg rijden we terug naar Bournel. De weg lijkt wel een achtbaan, kaarsrecht maar heuvel af, heuvel op. Dat betekent keihard naar beneden fietsen, dan nog zolang mogelijk profiteren van de snelheid bij het beklimmen van de volgende helling, en naar beneden maar weer!

We besluiten in de dorpje te blijven staan, een prima beslissing, het is er heel rustig.