Twee cadeautjes

14 augustus 2015

Nou ja, eigenlijk 3!. Op 13 augustus valt het eerste cadeau ’s morgens in de vorm van een enorme wolkbreuk. Vanachter het raam van onze camper zien we meertjes en riviertjes ontstaan op de camping, het extra schuin geplaatste zonnescherm wordt een waterval.  We zien de beheerder van de camping komen. Het is tijd om langs de tenten en caravans te gaan en de overnachtingskosten te incasseren. We zien hem na 5 minuten weer vertrekken. Ons geld ligt klaar maar we kunnen het niet kwijt. Dat is nou de tweede keer dat we hier staan en niet kunnen betalen.

Na de middag vertrekken we terug naar ons eigen plekje in de vallei, nu een detailkaart van de omgeving rijker. Het blijft helaas regenen tot de avond. Niets te fietsen of te wandelen. Het wordt een filmpje binnen.

's Avonds de bewolking en kunnen zowaar we nog een hele tijd buiten zitten en zien een hertje.....

......en als tweede cadeautje een prachtige regenboog

De nacht is rustig. Uit voorzorg hebben we het zonnescherm maar ingeklapt. Vanmorgen weer regen en miezer. We profiteren van een droog momentje om nog even op de fiets te stappen en na de middag vertrekken we al vroeg naar La Tour. Onze huurders hebben laten weten dat ze een dag eerder terug naar huis gaan. Ze hebben net als wij deze week 3 mooie dagen gehad, maar niet het standvastige zomerweer waar ze op gehoopt hebben.

Wij hebben genoten en komen vast nog eens terug naar dit mooie plekje.

Wandelt daar een tak?

12 augustus 2015

Aan Frits zijn broek hangt een strootje, of toch niet? Ik pak het er af en het is een wandelende tak. Hij is van voelspriet tot staart ongeveer 12 cm lang. Heel apart om te zien dat deze, in plaats van de groene of bruine kleur die wij kennen, de kleur van stro heeft, prachtig aangepast aan zijn leefomgeving. Wie ziet de tak op de tweede foto?

We besluiten vandaag naar Camping St Jean in  Montcuq te gaan, we hebben geen brood meer, een bakker is hier niet en we willen wat meer inkopen doen. Alle apparaten moeten opgeladen worden en een douche zou ook wel eens lekker zijn.

Voordat we vertrekken maken we een ochtendwandeling. We klimmen “le Pech” (de berg in het Occitaans) op en gaan op zoek naar het carillon.

We weten dat hij in een pigeonnier gebouwd is en voilà, op de top van de heuvel staat er een, naast een boerenhuis. 

Dat is hem natuurlijk niet, hier wonen duiven! De boer loopt met ons mee en een klein stukje verder staat een groepje huizen bij elkaar en inderdaad, daar hangt het carillon in een pigeonnier.

Er staan wat mensen buiten en met de boer voegen we ons bij het gezelschap, waar onder de kleinzoon van de bouwer van het carillon Nu horen we het complete verhaal: een aantal jaar geleden besloot de opa van deze jongeman, de reeds genoemde Serge Tartrat, een “ Clocher mur” te bouwen op zijn schuurtje.  Zo’n klok zie je vaak in deze streek op de kleine kerkjes en ziet er ongeveer zo uit als op onderstaande foto (aan de dakpannen is te zien dat de foto niet uit deze streek is).

Deze handige metselaar plaatste daar zijn eerste klok, 85 kilo zwaar in. De klok liet zijn prachtige bronzen geluid galmen over het dal van de Seoune. Wauw, dit smaakte naar meer, een curieuze hobby was geboren. In de pigeonnier van zijn huis ontstond een waar carillon. Sinds 11 jaar beieren 14 klokken iedere middag precies om 12 uur een van de 40 melodieën van zijn repertoire. Dit gebeurt volledig automatisch, maar… vertelt buurman boer lachend, ’ik heb een sleutel om in noodgevallen en bij afwezigheid van de eigenaar, de zaak stil te zetten als het carillon om éen of andere reden niet stopt ’. Een hele middag klokkenspel leek hem een beetje veel van het goede.

Deze zelfde buurman boer (Jeannot heet hij horen we later) loopt met ons mee terug naar zijn huis en hij vertelt ons dat hij een landje heeft waar we eventueel onze camper zouden mogen zetten, mooi plekje in een bos is het, dat zien we later. Ons “eigen” plekje lijkt ons toch geschikter, niet zo handig als je voor alles eerst de Pech af moet en later weer omhoog. 

Na de middag vertrekken we naar Montcuq en installeren we ons op de camping.

Wandelen, fietsen en weer het carillon

11 augustus 2015,

Vandaag staat een wandeling op het programma. Tegenover ons gaat een bospad met de richting van de vallei mee omhoog, en wij hopen dat we aan de andere kant van de heuvel uit kunnen komen. Dat valt tegen, het dient voor de boer om op zijn koeienwei te komen en het versmalt al snel tot een hertenpad.

Frits in de jungle

Na nog een mislukt wandelpoging (het ontbreekt ons aan een detailkaart waar ALLE weggetjes op staan), besluiten we tot een fietstochtje Via de brug in Moulin Bessou naar het kasteel te fietsen, wat wij vanaf deze kant zo mooi over het dal van de Seoule uit zien kijken:  het Chateau de Lastours 

foto internet

Het is de moeite waard, de ouderdom van het chateau valt af te lezen aan de stenen raamkozijnen en de prachtige toegangspoort. Helaas mogen we niet dichtbij komen, ‘propriété privée ‘. Op internet lees ik dat het oorspronkelijke kasteel gebouwd is in de 12e eeuw, door de graaf van Toulouse, als verdedigingsfort tegen de Engelsen. Het is later verbouwd tot een gefortificeerde boerderij en in 1992 aangekocht door een rijke franse familie dit het prachtig gerestaureerd heeft.

Het is een mooi tochtje, na de klim richting kasteel blijven we op een hoogvlakte, mooie lange hellingen met ruige begroeiing afgewisseld met bouwland en bos. De streek heet hier Quercy Blanc. Deze naam doelt op de witte kalkstenenplateaus. Ook de huizen zijn met deze opvallend witte stenen gebouwd. 

Vlak voor twaalf uur komen we in Belmontet, we willen de klokken horen luiden en misschien het carillon. Ik duik nog snel voor het sluiten het gemeentehuis in en vraag aan de nog net aanwezige secretaresse om wat informatie over Belmontet en eventueel een wandelroute. We horen de kerkklok 12.00 uur slaan maar niet de klokken die ons zo intrigeren.

Ze geeft ons een uitgebreide informatiefolder en wat staat daar op: het Carillon! Niet op de plaats waar wij het verwachten maar veel dichterbij onze camperplaats, in het buurtschapje Le Pech. Op het gele kaartje zie je Lateulliere en Le Pech, in de vallei daar tussen in zitten wij.

Morgen vertel ik meer over het carillon. We gaan proberen om er voordat we hier vertrekken te gaan kijken en misschien foto’s te maken en hopelijk een praatje met de eigenaar, hij heet Serge Tartrat en ik ben reuze benieuwd hoe iemand er toe komt om als privépersoon een carillon te bouwen en dit iedere dag te laten horen.

O ja, de eigenaar van het land waar wij op staan komt vandaag langs. Al blijven we er een week, hij vindt het prima.